CJC-1295 (with DAC)

Opis Mod GRF 1-29

Mod GRF 1-29 miał swoją drogę rozwoju. Kiedy odkryto, że pierwsze 29 aminokwasów hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH) ma taki sam potencjał, jak jego pełna 44-aminokwasowa struktura, opracowano najkrótszy możliwy fragment nazwany GRF 1-29. Nazywano ją również Sermoreliną, ale miała bardzo krótki okres półtrwania, krótszy niż 10 minut. Aby zwiększyć aktywność biologiczną i zmniejszyć szybki klirens, zsyntetyzowano zmodyfikowane wersje. Analogi otrzymały podstawione aminokwasy w strukturze peptydu na aminokwasy bardziej odporne na rozszczepienie enzymatyczne. Zatem opracowano także zmodyfikowany Mod GRF 1-29 o zwiększonym powinowactwie wiązania z receptorami GHRH i wydłużonym okresie półtrwania. Pierwotnie nosił on nazwę tetrapodstawiony GRF 1-29, jednak w 2008 roku badacz w swojej pracy stworzył zmodyfikowany termin GRF 1-29 (Mod GRF 1-29). Omówmy teraz, jak Mod GRF 1-29 przeszedł różne badania naukowe.

Badania potwierdzone efekty

1. Mod GRF 1-29 i efekty żołądkowo-jelitowe

Naukowcy badający analogi czynnika uwalniającego hormon wzrostu (GRF) pod kątem potencjalnych zastosowań terapeutycznych, takich jak leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna i zespołu krótkiego jelita, odkryli nieoczekiwane skutki uboczne ze strony przewodu pokarmowego (GI) u małp. Jeden z silnych analogów powodował ostrą biegunkę u małp podczas długotrwałego wlewu, chociaż nie powodował zauważalnych skutków ubocznych u szczurów. Dalsza analiza ujawniła, że ​​GRF-6 oddziałuje z wazoaktywnym receptorem peptydu jelitowego (VPAC1-R), co sugeruje, że receptor ten jest odpowiedzialny za skutki biegunki. Ponieważ VPAC1-R występuje w przewodzie pokarmowym i wpływa na aktywność mięśni gładkich, interakcja z tym receptorem może wyjaśniać zwiększoną i lepszą motorykę jelit u małp.

Inne badanie badające interakcje GRF i 14 analogów GRF z receptorami wazoaktywnego peptydu jelitowego (VIP) w błonach trzustki szczura wykazało, że niektóre analogi GRF mogą hamować wiązanie VIP i aktywować cyklazę adenylanową. Ta interakcja może sugerować potencjalne skutki uboczne podobne do tych obserwowanych u małp, przy czym GRF-6 powoduje ciężką biegunkę w wyniku interakcji VPAC1-R. Odkrycia podkreśliły, że zmiany w określonych pozycjach w strukturze peptydu mogą znacząco zmniejszyć powinowactwo receptora i aktywność wewnętrzną, wskazując, w jaki sposób zmiany strukturalne w analogach GRF mogą wpływać na interakcje z ich receptorami i w konsekwencji skutki uboczne. Badania podkreślają złożoność interakcji receptorów z peptydami terapeutycznymi oraz znaczenie dokładnej analizy aktywności receptorów u różnych gatunków, aby uniknąć niepożądanych skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego.

2. Mod GRF 1-29 w cukrzycy i funkcjach serca

Wykazano, że agoniści hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH) mają potencjał terapeutyczny wykraczający poza wywoływanie uwalniania hormonu wzrostu przysadki mózgowej (GH). Agoniści ci mogą promować proliferację komórek i stymulować różne tkanki wyrażające receptory GHRH (GHRH-R). Warto zauważyć, że agoniści GHRH wykazali korzystny wpływ na proliferację komórek β trzustki i poprawę funkcji metabolicznych, co sugeruje ich przydatność w leczeniu cukrzycy. Badania wskazują, że agoniści GHRH mogą również nasilać wszczepianie wysepek po przeszczepieniu, co stanowi nowatorskie podejście do terapii cukrzycy. Ponadto okazały się obiecujące w naprawie tkanki serca, o czym świadczy poprawa frakcji wyrzutowej, zmniejszenie rozmiaru zawału i osłabienie przerostu serca w modelach gryzoni. Wskazuje to na potencjalne zastosowania w opiece kardiologicznej, zwłaszcza w leczeniu zawału serca i niewydolności serca.

Poza wpływem na cukrzycę i zdrowie serca, agoniści GHRH wykazali działanie w innych obszarach terapeutycznych. Na przykład obecność GHRH-R w tkankach oka i neuroprotekcyjne działanie agonistów GHRH w eksperymentalnej retinopatii cukrzycowej sugerują możliwe zastosowania terapeutyczne w chorobach oczu. Stwierdzono również, że agoniści GHRH przyspieszają gojenie się ran, aktywują komórki odpornościowe i wpływają na centralny układ nerwowy.

3. Mod GRF 1-29 i reakcje hormonu wzrostu w niedoczynności tarczycy

Częstym problemem wśród osób z niedoczynnością tarczycy jest upośledzone uwalnianie hormonu wzrostu (GH). Aby lepiej to zrozumieć, naukowcy przeprowadzili badanie mające na celu ocenę odpowiedzi GH na czynnik uwalniający hormon wzrostu (GRF) u pacjentów z pierwotną niedoczynnością tarczycy, zarówno przed, jak i w trakcie terapii zastępczej tyroksyną (T4). W badaniu wzięło udział czternastu pacjentów w wieku od 26 do 60 lat, u których wykonano testy stymulacji GRF przed i po terapii T4 (150 mikrogramów/dobę). Wyniki wykazały, że terapia zastępcza hormonami tarczycy (T4) znacząco zwiększyła odpowiedź GH na GRF u dziewięciu pacjentów i w całej grupie. Dodatkowo pomiary pola pod krzywą (AUC) potwierdziły ogólny wzrost odpowiedzi GH w wyniku terapii T4. Wyniki te sugerują, że terapia T4 zwiększa reakcję komórek somatotropowych na GRF u pacjentów z pierwotną niedoczynnością tarczycy.

Badanie dostarcza cennych informacji na temat interakcji między hormonem tarczycy a GH, wskazując, że terapia zastępcza hormonami tarczycy może pozytywnie wpływać na reakcję GH. Odkrycie to może pomóc w udoskonaleniu metod leczenia pacjentów z niedoczynnością tarczycy. Jednakże w przypadku stosowania zmodyfikowanego GRF należy wziąć pod uwagę potencjalne skutki uboczne, biodostępność i skalowanie dawkowania. Chociaż GRF wykazuje umiarkowane skutki uboczne, jego biodostępność po podaniu podskórnym jest wysoka, podczas gdy jego biodostępność po podaniu doustnym jest stosunkowo niska.

Referencje

T. Ito i wsp., „Efekty uboczne ze strony przewodu pokarmowego możliwego terapeutycznego analogu GRF u małp są prawdopodobnie spowodowane aktywnością agonisty receptora VIP”, Peptides, tom. 22, nie. 7, s. 1139–1151, lipiec 2001. M. Waelbroeck, P. Robberecht, D. H. Coy, J.-C. Camus, P. D. Neef i J. Christophe, "Interakcja czynnika uwalniającego hormon wzrostu (GRF) i 14 analogów GRF z receptorami wazoaktywnego peptydu jelitowego (VIP) szczura trzustki. Odkrycie (N-Ac-Tyr1, D-Phe2) -GRF (l-29) -NH2 jako antagonista VIP", Endocrinology, tom 116, nie. 6, s. 2643–2649, czerwiec 1985. AV Schally, X. Zhang, R. Cai, J. M. Hare, R. Granata i M. Bartoli, „Działania i potencjalne zastosowania terapeutyczne agonistów hormonu uwalniającego hormon wzrostu”, Endocrinology. R. Valcavi i wsp., „Reakcje hormonu wzrostu na Grf 1–29 u pacjentów z pierwotną niedoczynnością tarczycy przed i podczas terapii zastępczej tyroksyną”, Clin. Endokrynol. (Oxf.), tom. 24, nie. 6, s. 693–698, 1986.

Wyniki testów strony trzeciej