Thymosin Alpha-1

Opis tymozyny alfa-1

Tymozyna Alpha-1, naturalnie występujący peptyd w grasicy, jest uznawana za modulującą funkcje i reakcje odpornościowe. Jest również korzystny w zmniejszaniu zachorowalności i śmiertelności w przypadku sepsy i różnych infekcji. Badania sugerują, że może on poprawić wyniki u ciężko chorych pacjentów z Covid-19 poprzez naprawę uszkodzeń odporności limfocytowej i zapobieganie nadmiernej aktywacji limfocytów T. Tymozyna Aplha-1 i jej analogi wykazują właściwości immunomodulujące, indukując wytwarzanie cytokin, różnicowanie limfocytów i wzmacniając funkcję makrofagów. Działają poprzez aktywację receptora Toll-podobnego w komórkach dendrytycznych, potencjalnie łagodząc burze cytokin wywołane infekcją SARS-CoV-2. Badania kliniczne potwierdzają ich skuteczność w leczeniu różnych chorób, w tym infekcji wirusowych i nowotworów. W przypadku COVID-19 tymozyna alfa 1 okazała się obiecująca w zmniejszaniu śmiertelności i przywracaniu funkcji odpornościowych. Uzasadnione są dalsze badania w celu zbadania jego potencjału jako środka terapeutycznego lub leczenia wspomagającego w celu łagodzenia ciężkości choroby. Teraz chcielibyśmy przybliżyć Państwu działanie peptydu potwierdzone w kilku badaniach naukowych.

Badania potwierdzone efekty

1. Tymozyna alfa-1 w modulacji odporności

Tymozyna alfa-1 (Tα1) jest silnym immunomodulatorem o działaniu plejotropowym na różne podzbiory komórek układu odpornościowego. Grasica jest odpowiedzialna za komórki T, które są najważniejszymi częściami nabytego układu odpornościowego i pomagają układowi odpornościowemu zapamiętywać przeszłe infekcje i poprawiać jego funkcjonowanie. Peptyd działa na podstawowych poziomach układu odpornościowego i po prostu aktywuje szlaki sygnałowe oraz stymuluje produkcję cytokin. Działając poprzez receptory Toll-podobne w komórkach dendrytycznych, tymozyna alfa-1 stymuluje wytwarzanie cytokin związanych z układem odpornościowym, co czyni ją potencjalną metodą leczenia immunosupresji związanej ze starzeniem się, infekcją lub rakiem. Szeroko zakrojone badania przedkliniczne i kliniczne wykazały zdolność Tα1 do poprawy funkcjonowania układu odpornościowego i jego potencjał terapeutyczny w leczeniu różnych chorób.

Połączenie tymozyny alfa-1 (Tα1) z peptydem bursinopodobnym (BLP) w postaci rekombinowanego peptydu fuzyjnego (Tα1-BLP) wzmacnia odpowiedź immunologiczną przeciwko ptasiej grypie. Ten nowatorski adiuwant zwiększa miano przeciwciał, zwiększa wydzielanie cytokin typu Th1 i Th2, wspomaga proliferację limfocytów i zapewnia ochronę przed replikacją wirusa i uszkodzeniem płuc. Badanie podkreśla potencjał Tα1-BLP jako skutecznego adiuwanta w szczepionkach przeciwko ptasiej grypie, podkreślając jego właściwości wzmacniające odporność i działanie chroniące układ odpornościowy.

Co więcej, u pacjentów z sepsą, stanem zagrażającym życiu charakteryzującym się rozregulowaną odpowiedzią immunologiczną na infekcję, tymozyna alfa-1 (Tα1) okazuje się obiecująca jako terapia wspomagająca. Badania kliniczne wykazują, że leczenie Tα1, samodzielnie lub w połączeniu ze środkami przeciwzapalnymi, zmniejsza śmiertelność, wzmacnia funkcję odpornościową i zmniejsza częstość występowania wtórnych infekcji. Jednakże heterogeniczny charakter sepsy stwarza wyzwania w zakresie uogólniania wyników klinicznych, a przyszłe badania skupiające się na osobach z obniżoną odpornością mogą dostarczyć dalszych informacji na temat skuteczności Tα1 jako opcji terapeutycznej w przypadku sepsy.

2. Tymozyna alfa-1 we wzroście nerwów

Układ odpornościowy odgrywa również ważną rolę we wzroście i rozwoju nerwów OUN. Stwierdzono, że tymozyna alfa-1 znacząco wpływa na rozwój układu nerwowego u myszy poprzez poprawę funkcji poznawczych poprzez podawanie obwodowe. Badania sugerują, że peptyd ten wpływa na ekspresję genów związaną ze wzrostem i łącznością neuronów, tworząc środowisko sprzyjające rozwojowi neurologicznemu. Dodatkowo tymozyna Alpha-1 łagodzi stany zapalne i dysfunkcje w obrębie układu nerwowego, ostatecznie poprawiając strukturę i funkcję mózgu.

U noworodków myszy podawanie tymozyny alfa-1 (Tα1) zwiększa zdolności poznawcze i wspomaga neurogenezę w hipokampie. Efektowi temu towarzyszy zwiększony poziom czynników neurotroficznych, takich jak interleukina-4, interferon-gamma, mózgowy czynnik neurotroficzny, czynnik wzrostu nerwów i insulinopodobny czynnik wzrostu-1, wraz ze zmniejszeniem poziomu cytokin zapalnych, takich jak IL-6 i czynnik martwicy nowotworu-α. Tα1 indukuje odpowiedź immunologiczną spolaryzowaną Th1 i chroni przed upośledzeniem neurogenezy hipokampa wywołanym lipopolisacharydami, co sugeruje potencjalne właściwości neuroprotekcyjne przed infekcjami.

3. Tymozyna alfa-1 i jej właściwości przeciwgrzybicze

Tymozyna alfa-1 (Tα1) okazuje się kluczowym mediatorem w aktywacji komórek dendrytycznych (DC) przeciwko infekcjom grzybiczym, szczególnie w odpowiedzi na Aspergillus fumigatus. Komórki dendrytyczne są specyficznym rodzajem komórek układu odpornościowego i odgrywają ważną rolę w pomaganiu układowi odpornościowemu w rozpoznawaniu infekcji grzybiczych. Poprzez szlak zależny od kinazy białkowej aktywowanej mitogenami p38/czynnika jądrowego (NF)-kappaB, Tα1 indukuje dojrzewanie i wytwarzanie interleukiny-12 w DC pulsowanych przez grzyby, ułatwione przez sygnalizację receptora Toll-podobnego (TLR) poprzez szlak zależny od czynnika różnicowania mieloidalnego 88 (MyD88). Ta aktywacja pobudza in vivo zależną od limfocytów T pomocniczą (Th) odporność przeciwgrzybiczą, prowadząc do przyspieszonej regeneracji komórek szpikowych i zwiększonej ochrony przed aspergilozą, szczególnie u osób bardzo podatnych, takich jak osoby otrzymujące przeszczepy układu krwiotwórczego.

Co więcej, Tα1, początkowo charakteryzujący się różnorodnym wpływem na układ odpornościowy, jest obecnie uznawany za kluczowy regulator stanu zapalnego, odporności i tolerancji. Jego kluczowa rola w modulowaniu funkcji DC podkreśla jego potencjał w wywoływaniu różnych form odporności i tolerancji. Ostatnie odkrycia ujawniają zdolność Tα1 do pobudzania DC pod kątem oporności przeciwgrzybiczej Th1, aktywacji plazmocytoidalnych DC (pDC) poprzez rozpoznawanie wirusa zależne od TLR9/MyD88 i indukowania aktywności 2,3-dioksygenazy indoloaminowej, promując tolerancję na antygeny własne i drobnoustrojowe. Ta wewnętrzna regulacja homeostazy odpornościowej pozycjonuje Tα1 jako obiecującego kandydata do pouczającej immunoterapii, wykorzystującej DC i katabolizm tryptofanu do kontrolowania stanu zapalnego, odporności i tolerancji w różnych kontekstach klinicznych.

4. Tymozyna alfa-1 w zapaleniu wątroby

Tymozyna alfa-1 (Tα1), początkowo stosowana w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu B i C, obecnie zyskuje uznanie ze względu na swój potencjał w leczeniu szerokiego spektrum chorób. Zatwierdzony w wielu krajach, na przykład obecnie zatwierdzony do leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu B i C w ponad 35 różnych krajach rozwijających się, Tα1 przechodzi późne badania kliniczne w USA i Europie dotyczące wirusowego zapalenia wątroby typu C i czerniaka w IV stadium. Niedawne badania sugerują szersze zastosowania, w tym we wstrząsie septycznym, zespole ostrej niewydolności oddechowej, zapaleniu otrzewnej, ostrym zakażeniu wirusem cytomegalii, gruźlicy, ciężkim ostrym zespole oddechowym i infekcjach płuc u krytycznie chorych pacjentów. Ponadto Tα1 jest obiecujący jako środek chemoprotekcyjny podczas chemioterapii, co wskazuje na jego wyłaniającą się rolę w leczeniu chorób zagrażających życiu i chorób przewlekłych.

5. Tymozyna alfa-1 i HIV

Tymozyna alfa-1 (Tα1) stanowi obiecującą drogę poprawy odbudowy układu odpornościowego u osób zakażonych HIV-1 poddawanych terapii przeciwretrowirusowej. Pomimo korzyści płynących z terapii przeciwretrowirusowej, całkowite przywrócenie odporności pozostaje nieuchwytne, czemu często towarzyszy utrzymujący się stan zapalny i niewystarczająca odpowiedź cytotoksycznych limfocytów T. Tα1, znane ze swojej zdolności do przywracania homeostazy immunologicznej w różnych stanach, w tym w infekcjach i niedoborach odporności, ma potencjał jako białko wielozadaniowe w zależności od stanu zapalnego lub odporności gospodarza. W ostatnich badaniach in vitro i in vivo zbadano skuteczność Tα1 w zakażeniu HIV-1, dostarczając wglądu w jego implikacje terapeutyczne i przyszłe kierunki interwencji.

Ponadto Tα1 wykazuje zdolność do zwiększania uwalniania rozpuszczalnych czynników przeciwretrowirusowych przez komórki CD8(+), przyczyniając się do kontroli lub zapobiegania zakażeniu HIV-1 poprzez mechanizmy niecytolityczne. Poprzez swoje specyficzne działanie na komórki limfoidalne, Tα1 indukuje silną odpowiedź transkrypcyjną, wpływając na uwalnianie rozpuszczalnych czynników, które hamują zakażenie HIV-1 makrofagów pochodzących z monocytów i jednojądrzastych komórek krwi obwodowej (PBMC), a także zakażenie PBMC ludzkim wirusem limfotropowym T 1 (HTLV-1). Odkrycia te podkreślają potencjał Tα1 jako terapii wspomagającej wraz z innowacyjnymi metodami leczenia i strategiami szczepionek w leczeniu zakażenia HIV-1, oferując nowe możliwości poprawy wyników terapii przeciwretrowirusowej.

6. Tymozyna alfa-1 jako inhibitor enzymu ACE

W badaniach zbadano właściwości przeciwutleniające peptydu tymozyny alfa-1 (Tα1), stosując różne metody. Nowe badania wskazują, że tymozyna alfa-1 blokuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), a tym samym może obniżać ciśnienie krwi. Tα1 wykazywał znaczącą aktywność zmiatającą rodniki DPPH i ABTS, przy wartościach IC50 odpowiednio 20 µM i 85 µM. Dodatkowo wykazywał zależne od stężenia zmiatanie rodników hydroksylowych i ponadtlenkowych, przy wartościach IC50 odpowiednio 82 µM i 20 µM. Tα1 zmniejsza także poziom komórkowych reaktywnych form tlenu (ROS) w ludzkich komórkach gwiaździaka nerwowego. Ponadto Tα1 wykazywał działanie hamujące na enzym konwertujący angiotensynę (ACE), przy czym w badaniach kinetycznych obserwowano mieszany wzór hamowania. Wartości IC50 i Ki dla Tα1 wynosiły odpowiednio 0,8 µM i 3,33 µM. Analizy modelowania molekularnego i dokowania sugerują, że Tα1 wiąże się z domenami ACE, zwłaszcza domeną N, z wysokim powinowactwem, za pośrednictwem sił elektrostatycznych, hydrofobowych i wodoru. Ogólnie rzecz biorąc, odkrycia te podkreślają Tα1 jako wielofunkcyjny peptyd o podwójnych właściwościach przeciwutleniających i hamujących ACE, co uzasadnia dalsze badania jego potencjalnych korzyści zarówno in vitro, jak i in vivo.

7. Tymozyna alfa-1 w leczeniu raka

Tymozyna Alpha-1 została przetestowana i znajduje się w fazie aktywnych testów w leczeniu wielu różnych nowotworów. Tymozyna alfa-1 (Thα1) wykazuje działanie antyproliferacyjne na komórki gruczolakoraka płuc (A549), hamując wzrost i migrację komórek, jednocześnie zwiększając aktywność enzymów przeciwutleniających i zmniejszając poziom reaktywnych form tlenu w komórkach (ROS). Jednakże nie indukuje znacząco apoptozy w tych komórkach. W dużym randomizowanym badaniu łączenie Thα1 z dakarbazyną (DTIC) i interferonem alfa (IFN-alfa) u pacjentów z czerniakiem z przerzutami dało obiecujące wyniki. U pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną wykazano odpowiedź nowotworu i dłuższy czas trwania odpowiedzi w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą samą terapię standardową. Mediana całkowitego przeżycia (OS) uległa poprawie w przypadku leczenia Thα1, co sugeruje jego potencjał jako skutecznej terapii czerniaka z przerzutami. Badania kliniczne dostarczyły dowodów potwierdzających zastosowanie Thα1 w leczeniu czerniaka, szczególnie w połączeniu z innymi środkami, takimi jak DTIC i IFN-alfa, torując drogę do dalszej oceny i zastosowań klinicznych Thα1 w terapii czerniaka.

W dwóch badaniach oceniano rozwój i skuteczność nowego, długo działającego białka fuzyjnego o nazwie Tymozyna Alpha1-Fc (Tα1-Fc) w hamowaniu raka piersi. Pierwsze badanie skupiało się na wytwarzaniu Tα1-Fc poprzez fuzję Tα1 z domeną Fc ludzkiej IgG1 w celu poprawy jej okresu półtrwania w surowicy. Tα1-Fc wykazał zwiększoną siłę hamowania wzrostu komórek raka piersi 4T1 i MCF-7 w porównaniu z natywnym Tα1. W mysim modelu nowotworu 4T1 leczenie Tα1-Fc doprowadziło do zwiększenia poziomu komórek CD4 i CD8, interferonu-γ i interleukiny-2, co wskazuje na zwiększoną odpowiedź immunologiczną przeciwko nowotworom. Co więcej, Tα1-Fc łagodził immunosupresję wywołaną przez hydrokortyzon, co sugeruje jego potencjał jako środka immunomodulującego w terapii raka piersi.

W drugim badaniu skonstruowano rekombinowany plazmid w celu ekspresji białka fuzyjnego Tα1-Fc, wykorzystując domenę Fc ludzkiej IgG4. Zoptymalizowane warunki ekspresji pozwoliły uzyskać białko Tα1-Fc o wysokiej czystości z szybkością wytwarzania 160,4 mg/l. Tα1-Fc wykazywał wydłużony okres półtrwania w surowicy wynoszący 25 h w modelach mysich, około 13 razy dłuższy niż natywny Tα1. Dodatkowo Tα1-Fc wykazał zwiększoną naprawę uszkodzeń immunologicznych poprzez zwiększenie liczby limfocytów. In vivo Tα1-Fc wykazywało skuteczniejszą aktywność przeciwnowotworową w modelach heteroprzeszczepów nowotworów 4T1 i B16F10 w porównaniu z natywnym Tα1. Zwiększał ekspresję CD86, promował wydzielanie IFN-γ i IL-2 oraz zwiększał liczbę limfocytów T CD4+ i CD8+ naciekających nowotwór. Odkrycia te podkreślają potencjał Tα1-Fc jako obiecującego środka immunoterapeutycznego w leczeniu raka piersi, dostarczając cennych informacji na temat rozwoju nowych immunoterapii nowotworów.

8. Tymozyna alfa-1 w badaniach nad bólem zapalnym

Tymozyna alfa-1 (Tα1) wykazuje właściwości przeciwzapalne i neuroprotekcyjne, jednak jej wpływ na ból zapalny pozostaje niejasny. Jednakże dootrzewnowe podanie Tα1 łagodzi nadwrażliwość na ból wywołaną przez kompletny adiuwant Freunda (CFA), model zapalenia obwodowego. Zabieg ten zmniejsza również regulację w górę cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-1β, IL-6) zarówno w skórze objętej stanem zapalnym, jak i w rdzeniu kręgowym. Ponadto Tα1 odwraca silną aktywację mikrogleju wywołaną wywołanym przez CFA zapaleniem obwodowym i moduluje ekspresję pęcherzykowego transportera glutaminianu (VGLUT) i pęcherzykowego transportera kwasu γ-aminomasłowego (VGAT) w rdzeniu kręgowym. Odkrycia te sugerują, że Tα1 odgrywa terapeutyczną rolę w bólu zapalnym poprzez regulację indukowanej przez mikroglej wytwarzania cytokin prozapalnych i modulowanie ekspresji VGLUT i VGAT w rdzeniu kręgowym.

9. Tymozyna alfa-1 i uszkodzone zęby

W przeglądzie porównano interwencje w leczeniu urazów stałych zębów z urazami awulsyjnymi, analizując trzy randomizowane badania kontrolowane (RCT). W pierwszym badaniu oceniano wpływ endodoncji zewnątrzustnej i nie wykazano istotnej różnicy w resorpcji radiologicznej w porównaniu z endodoncją wewnątrzustną zastosowaną w 1. tygodniu w przypadku zębów zwichniętych przez czas suchości dłuższy niż 60 minut. W drugim badaniu oceniano 10-minutowe namaczanie w tymozynie alfa-1 przed replantacją i stwierdzono znaczną korzyść po 48 miesiącach. W trzecim badaniu oceniano 20-minutowe namaczanie w siarczanie gentamycyny przed replantacją i codzienne stosowanie tlenu hiperbarycznego, co wykazało znaczną korzyść po 12 miesiącach. Pomimo umiarkowanego/wysokiego ryzyka błędu systematycznego w tych badaniach, sugerują one potencjalne zalety tymozyny alfa-1 i siarczanu gentamycyny, a następnie tlenu hiperbarycznego. Potrzebna jest jednak dalsza walidacja i dowody o niskim ryzyku stronniczości.

10. Synteza tymozyny alfa-1

Podczas opracowywania tymozyny-α1, acetylowanego peptydu terapeutycznego o długości 28 aminokwasów, synteza konwencjonalnymi metodami chemicznymi stanowi wyzwanie. Opracowano w pełni zbieżny proces chemoenzymatycznej syntezy peptydów (CEPS), wykorzystując dostosowany do podłoża wariant peptydigazy zwany tymoligazą. Tymoligaza, dostosowana do rozpoznawania 14-merowych segmentów tymozyny-α1, katalizuje tworzenie wiązań peptydowych pomiędzy segmentami z dużą wydajnością (wydajność> 94%). Określono strukturę krystaliczną tymoligazy, wykazując dobrą zgodność z modelem inżynierskim. To połączenie syntezy peptydów w fazie stałej (SPPS) 14-merowych segmentów i ligacji katalizowanej tymoligazą spowodowało znacznie zwiększoną ogólną wydajność (55%) tymozyny-α1 w porównaniu z istniejącymi procesami przemysłowymi.

Referencje

A. Dominari i in., „Tymozyna alfa 1: kompleksowy przegląd literatury”, 15 grudnia 2020 r.; 9(5): 67–78. R. King i C. Tuthill, „Modulacja immunologiczna za pomocą leczenia tymozyną alfa 1”, Vitam. Horm., tom. 102, s. 151–178, 2016. C. Zhang, J. Zhou, K. Cai, W. Zhang, C. Liao i C. Wang, „Klonowanie genów, ekspresja i właściwości adiuwantu immunologicznego rekombinowanego peptydu fuzyjnego Tα1-BLP na szczepionce inaktywowanego wirusa ptasiej grypy”, Microb. Pathog., tom. 120, s. 147–154, lipiec 2018 r. F. Pei, X. Guan i J. Wu, „Tymozyna alfa 1 leczenie pacjentów z sepsą”, Opinia eksperta. Biol. Ther., tom. 18, nie. sup1, s. 71–76, 2018. G. Wang i wsp., „Immunopotencjator tymozyny alfa-1 promuje neurogenezę i funkcje poznawcze u rozwijającej się myszy poprzez ogólnoustrojowe odchylenie Th1”, Neurosci. Bull., tom. 33, nie. 6, s. 675–684, grudzień 2017. L. Romani i wsp., „Tymozyna α 1 aktywuje komórki dendrytyczne w celu uzyskania oporności na przeciwgrzybicze Th1 poprzez sygnalizację receptora Toll-podobnego”, Blood, tom. 103, nie. 11, s. 4232–4239, czerwiec 2004. L. Romani i wsp., „Tymozyna alfa1: endogenny regulator stanu zapalnego, odporności i tolerancji”, Ann. N. Y. Acad. Sci., tom. 1112, s. 326–338, wrzesień 2007. A. L. Goldstein i A. L. Goldstein, „Od laboratorium do łóżka: nowe zastosowania kliniczne tymozyny alfa 1”, Opinia eksperta. Biol. Ther., tom. 9, nie. 5, s. 593–608, maj 2009. C. Matteucci i wsp., „Tymozyna alfa 1 i HIV-1: najnowsze postępy i perspektywy na przyszłość”, Future Microbiol., tom. 12, s. 141–155, 2017. C. Matteucci i wsp., „Tymozyna α 1 nasila uwalnianie przez komórki CD8(+) rozpuszczalnych czynników zdolnych do hamowania zakażenia HIV-1 i ludzkim wirusem limfotropowym T 1 in vitro”, Opinia eksperta. Biol. Ther., tom. 15 Suplement 1, s. S83-100, 2015. J. Kharazmi-Khorassani, A. Asoodeh i H. Tanzadehpanah, „Antioksydant i enzym konwertujący angiotensynę (ACE) hamująca aktywność peptydu tymozyny alfa-1 (Thα1),” Bioorganic Chem., tom. 87, s. 743–752, czerwiec 2019 r. J. Kharazmi-Khorassani i A. Asoodeh, „Tymozyna alfa-1; naturalny peptyd hamuje proliferację komórek, migrację komórek, poziom reaktywnych form tlenu i promuje aktywność enzymów antyoksydacyjnych w linii komórkowej ludzkiego gruczolakoraka nabłonka płuc (A549),” Environ. Toksyk., maj 2019. M. Maio i wsp., „Duże, randomizowane badanie tymozyny alfa 1, interferonu alfa lub obu w połączeniu z dakarbazyną u pacjentów z czerniakiem z przerzutami”, J. Clin. Onkol. Wyłączony. J. Am. Towarzystwo Clin. Onkol., tom. 28, nie. 10, s. 1780–1787, kwiecień 2010. R. Danielli, E. Fonsatti, L. Calabrò, A. M. Di Giacomo i M. Maio, „Tymozyna α1 w czerniaku: od warunków badań klinicznych do codziennej praktyki i nie tylko”, Ann. N. Y. Acad. Sci., tom. 1270, s. 8–12, październik 2012. X. Shen i wsp., „Generacja nowego, długo działającego białka fuzyjnego tymozyny alfa1-Fc i jego skuteczność w hamowaniu raka piersi in vivo”, Biomed. Farmakolog. Biomedecine Pharmacother., tom. 108, s. 610–617, grudzień 2018. F. Wang, T. Yu, H. Zheng i X. Lao, „Tymozyna Alpha1-Fc moduluje układ odpornościowy i reguluje w dół postęp czerniaka i raka piersi o przedłużonym okresie półtrwania”, Sci. Rep., tom. 8, nie. 1, s. 1 12351, sierpień 2018. Y. Xu i wsp., „Tymozyna alfa-1 hamuje całkowity ból wywołany adiuwantem Freunda i produkcję prozapalnych cytokin za pośrednictwem mikrogleju w rdzeniu kręgowym”, Neurosci. Bull., luty 2019. L. Romani i wsp., „Tymozyna α1 stanowi potencjalną skuteczną terapię mukowiscydozy opartą na pojedynczej cząsteczce”, Nat. Med., tom. 23, nie. 5, s. 590–600, maj 2017. P. F. Day, M. Duggal i H. Nazzal, „Interwencje w leczeniu urazów stałych zębów przednich: wyrwanie (wybicie) i ponowne wszczepienie”, Cochrane Database Syst. Rev., tom. 2, s. CD006542, 05 2019. M. Schmidt i wsp., „Projektowanie dostosowanego do podłoża wariantu peptydigazy do wydajnej syntezy tymozyny-α1”, Org. Biomol. Chem., tom. 16, nie. 4, s. 609–618, 24 2018.

Wyniki testów strony trzeciej