Ipamorelin

Opis Ipamoreliny

Pod względem skuteczności ipamorelina ma podobną lub większą moc w porównaniu do GHRP-6 w różnych modelach zwierzęcych, ale wyróżnia się wyjątkowym brakiem wpływu na inne hormony, takie jak prolaktyna, hormon folikulotropowy (FSH), hormon luteinizujący (LH), PRL i hormon stymulujący tarczycę (TSH). To sprawia, że ​​ipamorelina jest obiecującym kandydatem do dalszego rozwoju klinicznego, ponieważ zapewnia ukierunkowane uwalnianie GH bez dodatkowej reakcji na stres typowo kojarzonej z innymi substancjami zwiększającymi wydzielanie GH. Ipamorelin został pierwotnie opracowany przez firmę Novo Nordisk i był badany w badaniach klinicznych fazy II przeprowadzonych przez Helsinn Therapeutics w leczeniu pooperacyjnej niedrożności jelit.

Badania potwierdzone efekty

1. Ipamorelina i negatywne skutki kortykosteroidów

Ipamorelin wykazał obiecujące działanie w przeciwdziałaniu katabolicznemu wpływowi glukokortykoidów (GC) na siłę mięśni i tworzenie kości u dorosłych szczurów. W badaniu z udziałem 8-miesięcznych samic szczurów, którym wstrzyknięto metyloprednizolon (GC), leczenie skojarzone z ipamoreliną znacząco zwiększało siłę mięśni i tworzenie kości okostnej. Konkretnie, maksymalne napięcie tężcowe mięśni łydek było wyższe, a tempo tworzenia kości było czterokrotnie większe u szczurów leczonych zarówno GC, jak i Ipamoreliną w porównaniu do tych, którym wstrzyknięto samą GC. Odkrycie to sugeruje, że ipamorelin może łagodzić negatywny wpływ glukokortykoidów na mięśnie i kości, zapewniając terapię pozwalającą na utrzymanie funkcji mięśni szkieletowych i tworzenie kości podczas leczenia GC.

2. Ipamorelina i gęstość mineralna kości

W powiązanym badaniu oceniano wpływ ipamoreliny i GHRP-6 na zawartość minerałów w kościach (BMC) u młodych dorosłych samic szczurów. Badania wykazały, że oba związki GHS zwiększały masę ciała oraz całkowite BMC kości piszczelowych i kręgowych mierzone metodą podwójnej absorpcjometrii rentgenowskiej (DXA). Jednakże całkowite BMC po uwzględnieniu masy ciała pozostało niezmienione. Zwiększone tworzenie kości przypisano większym wymiarom kości i zwiększonemu polu przekroju poprzecznego kory mózgowej, co określono na podstawie pomiarów in vitro za pomocą obwodowej ilościowej tomografii komputerowej (pQCT) i zasady Archimedesa. Chociaż wolumetryczna gęstość mineralna kości korowej (BMD) i stężenie minerałów pozostały niezmienione, odkrycia sugerują, że leczenie GHS może prowadzić do zwiększenia rozmiaru kości, niekoniecznie wpływając na gęstość kości. Badania te wskazują na potencjalne korzyści Ipamoreliny i innych związków GHS we wspieraniu zdrowia kości i przeciwdziałaniu degradacji mięśni i kości.

3. Ipamorelin i wzrost mięśni

Biorąc pod uwagę, że glukokortykoidy często prowadzą do zaniku mięśni, kluczowy jest potencjał GH i jego substancji pobudzających wydzielanie w zmniejszaniu skutków katabolicznych. Zdolność ipamoreliny do zmniejszania utraty azotu i poprawy zawartości azotu w narządach u szczurów leczonych prednizolonem sugeruje, że może ona służyć jako skuteczna terapia zapobiegająca atrofii mięśni i innym skutkom katabolicznym u pacjentów wymagających terapii steroidami. Przeciwdziałając utracie mięśni i utrzymując równowagę azotową, substancje te mogą zapewnić znaczące korzyści kliniczne, pomagając w opanowaniu niepożądanych skutków ubocznych leczenia glikokortykosteroidami i poprawiając wyniki leczenia pacjentów.

Wykazano, że hormon wzrostu (GH) i środki zwiększające wydzielanie hormonu wzrostu, takie jak ipamorelina, łagodzą kataboliczne działanie glukokortykoidów na równowagę azotową i syntezę mocznika w wątrobie. W badaniu z udziałem szczurów wykazano, że prednizolon, glukokortykoid, zwiększa zdolność wątroby do syntezy mocznika-N (CUNS) i zwiększa ekspresję genów cyklu mocznikowego, co przyczynia się do utraty azotu. Zabieg ten spowodował także zmniejszenie bilansu azotowego i zmniejszenie zawartości azotu w różnych narządach. Jednakże jednoczesne podawanie GH zmniejszyło CUNS o 33%, znormalizowało ekspresję genów cyklu mocznikowego i poprawiło bilans azotowy 2,5-krotnie. Podobnie ipamorelina zmniejszała CUNS o 20%, zmniejszała ekspresję enzymów cyklu mocznikowego i poprawiała bilans azotowy, choć mniej skutecznie niż GH.

4. Ipamorelin i cukrzyca

Wykazano, że ipamorelina stymuluje uwalnianie insuliny z trzustki zarówno u szczurów zdrowych, jak i chorych na cukrzycę. W badaniu badającym mechanizm tego efektu naukowcy wykorzystali fragmenty tkanki trzustki szczurów zdrowych i chorych na cukrzycę. Wyniki wykazały, że ipamorelina powodowała znaczny wzrost wydzielania insuliny w różnych stężeniach. To działanie stymulujące wydzielanie insuliny można hamować za pomocą różnych środków, takich jak diltiazem, johimbina, propranolol lub kombinacja atropiny, propranololu i johimbiny. Co ciekawe, atropina powodowała znaczne zmniejszenie indukowanego ipamoreliną wydzielania insuliny u chorych na cukrzycę, ale nie u zdrowych szczurów.

Konsekwencje tych wyników są szczególnie istotne dla zrozumienia leczenia cukrzycy. Zdolność ipamoreliny do nasilenia uwalniania insuliny sugeruje, że związek ten może odegrać rolę w opracowaniu nowych terapii cukrzycy, zwłaszcza cukrzycy typu 2, w której wydzielanie insuliny jest upośledzone. Dalsze badania nad interakcją ipamoreliny z kanałami wapniowymi i receptorami adrenergicznymi w trzustce mogą doprowadzić do opracowania nowych podejść terapeutycznych zwiększających wydzielanie insuliny i kontrolowających poziom glukozy u pacjentów z cukrzycą. Badanie to stanowi podstawę do zbadania potencjału ipamoreliny w tej dziedzinie.

5. Ipamorelin i niedrożność pooperacyjna

Pooperacyjna niedrożność jelit (POI) jest poważnym powikłaniem po niektórych rodzajach operacji, szczególnie po resekcji jelita. Charakteryzuje się opóźnioną motoryką przewodu pokarmowego, co prowadzi do wydłużenia pobytu w szpitalu i wydłużenia czasu rekonwalescencji. Stan ten charakteryzuje się dyskomfortem w jamie brzusznej, wzdęciami i niemożnością tolerowania odżywiania doustnego. W ostatnich badaniach zbadano potencjał ipamoreliny, agonisty receptora greliny, w przyspieszaniu regeneracji żołądkowo-jelitowej u pacjentów z POI.

W badaniach klinicznych potwierdzających koncepcję oceniano bezpieczeństwo i skuteczność ipamoreliny w zmniejszaniu objawów POI. W randomizowanym, kontrolowanym badaniu oceniano dożylne podawanie ipamoreliny pacjentom poddawanym operacjom jamy brzusznej. Wyniki sugerują, że ipamorelina skraca czas do pierwszego tolerowanego posiłku o około 7 godzin w porównaniu z placebo. Wyniki nie były jednak istotne statystycznie, co wskazuje na ograniczoną skuteczność i potrzebę bardziej szczegółowych badań.

6. Ipamorelin jako sonda receptora greliny

Receptor greliny ulega nadekspresji w różnych stanach, takich jak ludzki rak i niewydolność serca, co czyni go potencjalnym celem w diagnostyce i określaniu stopnia zaawansowania choroby. Naukowcy badają możliwość wykorzystania obrazowania pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) do wykrywania aktywności receptora greliny. Ostatnie prace skupiły się na opracowaniu sond PET z peptydowych i peptydomimetycznych pochodnych substancji wpływających wydzielanie hormonu wzrostu (GHS). Otwiera to nowe możliwości śledzenia aktywności receptorów greliny w różnych chorobach, a ipamorelina jest w stanie bardzo silnie wiązać się z receptorami greliny.

Referencje

K. Raun i wsp., „Ipamorelin, pierwszy selektywny wydzielający hormon wzrostu”, Eur. J. Endocrinol., tom. 139, nie. 5, s. 552–561, listopad 1998. [PubMed] N. B. Andersen, K. Malmlöf, P. B. Johansen, T. T. Andreassen, G. Ørtoft i H. Oxlund, „The wydzielający hormon wzrostu ipamorelin przeciwdziała wywołanemu przez glukokortykoidy zmniejszeniu tworzenia kości u dorosłych szczurów”, Horm wzrostu. IGF Res. Wyłączony. J. Hormon wzrostu. Rozdzielczość Towarzystwo Wewnętrzne IGF Res. Soc., tom. 11, nie. 5, s. 266–272, październik 2001. [PubMed] J. Svensson i wsp., „Sektagogi GH ipamorelina i peptyd-6 uwalniający GH zwiększają zawartość minerałów w kościach u dorosłych samic szczurów”, J. Endocrinol., tom. 165, nie. 3, s. 569–577, czerwiec 2000. [PubMed] N. K. Aagaard i wsp., „Wpływ hormonu wzrostu i wydzielania hormonu wzrostu na równowagę azotu i syntezę mocznika u szczurów leczonych steroidami”, Growth Horm. IGF Res. Wyłączony. J. Hormon wzrostu. Rozdzielczość Towarzystwo Wewnętrzne IGF Res. Soc., tom. 19, nie. 5, s. 426–431, październik 2009. [PubMed] E. Adeghate i A. S. Ponery, „Mechanizm uwalniania insuliny wywołanej ipamoreliną z trzustki szczurów zdrowych i chorych na cukrzycę”, Neuro Endocrinol. Lett., tom. 25, nie. 6, s. 403–406, grudzień 2004. [PubMed] D. E. Beck, W. B. Sweeney, M. D. McCarter i Ipamorelin 201 Study Group, „Prospektywne, randomizowane, kontrolowane, weryfikujące koncepcję badania dotyczące mimetycznego ipamoreliny greliny w leczeniu pooperacyjnej niedrożności jelit u pacjentów z resekcją jelita”, Int. J. Colorectal Dis., tom. 29, nie. 12, s. 1527–1534, grudzień 2014. [PubMed]

Wyniki testów strony trzeciej